Żółta febra (Febris flava) jest ostrą, zakaźną, naturalną chorobą ogniskową wywoływaną przez arbowirusy przenoszone przez ukąszenia zakażonych komarów z rodzaju Aedes i komarów Haemagogus spegazzini, charakteryzującą się ciężkim zatruciem, gorączką, żółtaczką, zespołem krwotocznym, uszkodzeniem wątroby i nerek.
Główne ogniska infekcji znajdują się w krajach o gorącym i wilgotnym klimacie - Afryce Środkowej, Zachodniej i częściowo Wschodniej oraz Ameryce Południowej. Choroba należy do grupy szczególnie niebezpiecznych zakażeń kwarantannowych i podlega obowiązkowej rejestracji międzynarodowej. Epidemia żółtej febry pochłania dziesiątki i setki tysięcy istnień ludzkich. Śmiertelność u ciężkich pacjentów sięga 50–60%. Najbardziej zagrożone są niemowlęta i dzieci. Jeśli wynik jest korzystny, osoba rozwija stabilną odporność. Ze względu na ciągłe przedostawanie się małych dawek wirusa do krwioobiegu w wyniku ukąszeń komarów, część miejscowej populacji również rozwija odporność.Osoby takie nie są podatne na tę chorobę. Szczepienie na żółtą febrę jest najważniejszą metodą zapobiegania w regionach endemicznych.
Ryż. 1. Zdjęcie przedstawia czynnik wywołujący żółtą febrę - wirus żółtej febry.
Czynnik wywołujący żółtą febrę
Czynnikiem sprawczym choroby jest wirus (Viscerophilus tropicus, wirus żółtej febry, YFV) z rodziny Togaviridae, rodzaju Flavivirus. Należy do grupy arbowirusów (przenoszonych przez wektory).
Wirus jest filtrowalny, mały (średnica 12–27 nm), ma kształt kulisty.
Genom zawiera (+) jednoniciowy RNA.
Ze względu na swoją strukturę antygenową patogen wykazuje powinowactwo do wirusów dengi, zapalenia mózgu z St. Louis i japońskiego zapalenia mózgu. Należy do pierwszej grupy patogeniczności.
Wykazuje wrażliwość na wysokie temperatury (inaktywuje się w temperaturze 55 - 60W przypadku narażenia na roztwory dezynfekcyjne i w przypadku kontaktu z nimi. Po wyschnięciu utrzymuje się długo, a zamrożone można przechowywać dłużej niż rok. Przeżywa do 4 tygodni w ciałach martwych komarów w temperaturze 27–30°CZ.
Wirusy hoduje się w zarodkach kurzych i jądrach myszy. Powtarzane pasaże znacząco osłabiają ich patogeniczność, co pozwala na uzyskanie szczepów szczepionkowych.
Patogeny są chorobotwórcze dla naczelnych, leniwców, oposów, mrówkojadów, świnek morskich i białych myszy.
Ryż. 2. Na zdjęciu czynnikiem sprawczym choroby jest wirus (wirus żółtej febry).
Podatność na żółtą febrę jest powszechna. Osoba zostaje włączona w łańcuch epidemiczny w procesie przesiedlenia, polowania, podróży, wypraw itp. W przypadku obecności nosicieli wirusa i nosicieli wirusa komarów z rodzaju Aedes aegypti, żółta febra na tym terenie może nabawić się choroby charakter epidemiczny.
Źródło infekcji:
małpy, pancerniki, mrówkojady, oposy, leniwce, jeże, niektóre gryzonie (aguti itp.) i torbacze.
osoba chora i nosiciel wirusa. Osoba zaraża na krótko przed pojawieniem się pierwszych objawów choroby i przez kolejne 3–4 dni.
komary rodzaj Aedes: A. aegypti, A. simpsoni, A. calopus, A. africanus, A. vittatus, A. taylori, A. stokesi, A. metalicus, A. fluvatilis, A. geniculatus i scapularis;
komary Haemagogus spegazzini i N.
Po ukąszeniu zakażonego zwierzęcia lub osoby komar staje się zakaźny w ciągu 9–12 dni. Im wyższa temperatura otoczenia, tym szybciej komar staje się zaraźliwy. Po zakończeniu pory deszczowej liczba komarów gwałtownie wzrasta. W temperaturach poniżej 18Utracona zostaje zdolność do przenoszenia wirusów. Ponieważ jaja komarów Aedes i Haemagogus spegazzini przeżywają pory suche, głównym rezerwuarem infekcji są wektory.
Osoba chora i zwierzęta, w przypadku braku nosicieli infekcji, nie zarażają innych i stanowią tymczasowy rezerwuar patogenów.
Ryż. 3. Kraje, w których żółta febra jest chorobą endemiczną.
Główne ogniska infekcji występują w krajach o gorącym i wilgotnym klimacie – Afryce Środkowej, Zachodniej i częściowo Wschodniej (łącznie 45 krajów) oraz Ameryce Środkowej i Południowej (łącznie 13 krajów). Na liście znajdują się Angola, Sudan, Benin, Gabon, Burkina Faso, Ghana, Gambia, Gwinea, Kamerun, Kongo, Liberia, Wybrzeże Kości Słoniowej, Senegal, Nigeria, Uganda, Zambia, Somalia i Sierra Leone, Peru, Boliwia, Meksyk, Brazylia, Kolumbia, Ekwador, Gujana Francuska i Wenezuela.
W kilku regionach Pacyfiku i tropikalnej Azji odnotowano ogniska żółtej febry.
W Federacji Rosyjskiej nie zarejestrowano żadnych przypadków żółtej febry, jednak wymagana jest pewna czujność w związku z tą chorobą, ponieważ komary Aedes aegypti i Aedes geniculatus występują na wybrzeżu Morza Czarnego od Batumi do Suchumi, w związku z czym mogą wystąpić również przypadki importowana infekcja samolotem itp.
Kraje, w których żółta febra występuje endemicznie, wymagają od gości przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego, że zostali zaszczepieni przeciwko tej chorobie.
W Brazylii w latach 2017–2017 Odnotowano ciężki wybuch żółtej febry. W okresie od 1 lipca 2017 r. do 16 maja 2018 r. Ministerstwo Zdrowia zarejestrowało 1266 przypadków tej choroby i 237 zgonów. Zgłoszono 10 przypadków obcokrajowców – z Argentyny, Chile, Rumunii, Holandii, Szwajcarii i Francji. Zmarło 4161 naczelnych, a u 554 stwierdzono laboratoryjnie żółtą febrę.
Ryż. 4. Epidemia choroby w Brazylii.
Ryż. 5. Podczas ostatniej epidemii w Brazylii zmarło 4161 naczelnych.
Epidemiologicznie wyróżnia się trzy główne typy choroby:
Typ epidemii lub miejski (antroponotyczny).
Typ endemiczny lub wiejski (żółta gorączka dżungli).
Typ pośredni.
Antroponotyczny typ żółtej febry
Łańcuch epidemiologiczny reprezentowany jest przez osobę chorą i wektor komara z rodzaju Aegypti (podrodzaj Stegomya). Po ukąszeniu osoba pozostaje zakaźna do końca okresu inkubacji i przez kolejne 3 dni od momentu pojawienia się pierwszych objawów żółtej febry. Kilka dni po ukąszeniu samica komara staje się zdolna do zakażania ludzi:
o t 30C i więcej - około 7 dni;
o godzinie 21C - około 18 dni;
o godzinie 18C i więcej - około 18 dni;
o godzinie 18C, zdolność do przenoszenia wirusów zostaje utracona.
W miastach ogniska choroby stają się powszechne wśród nieodpornych osób w różnym wieku. Ostatnio tego typu ogniska odnotowano jedynie w Afryce Tropikalnej.
Ryż. 6. Komary przenoszące wirusy z rodzaju Aegypti.
Żółta febra w dżungli
Ten typ choroby jest związany z naturalnymi ogniskami. Głównym rezerwuarem infekcji są naczelne, a jej nosicielami są komary Haemagogus spegazzini oraz N. janthinomys i A. leucocelaenus. Choroba jest szeroko rozpowszechniona w Ameryce Południowej. Osoba zostaje wciągnięta w łańcuch epidemii po raz drugi (przez przypadek). Z naturalnych ognisk naczelne przedostają się na plantacje, na których żyją komary z rodzaju Aеdes (A. simpsoni). Po zakażeniu przenoszą wirusy na ludzi. W ten sposób pojawiają się antropofilne ogniska infekcji.
W wilgotnych tropikach Afryki wirusy krążą między małpami, marmozetami, gryzoniami, jeżami torbaczami, oposami i bestialskimi komarami Aedes africanus, A. furcifer, A. luteocephalus i A. taylori.
Zakażenie występuje powszechnie w małych, licznych osadach. Częściej zakażeni są mężczyźni prowadzący działalność gospodarczą w lasach. Częstość występowania jest sporadyczna.
Ryż. 7. Chorobę przenoszą komary Haemagogus spegazzini oraz N. janthinomys i A. leucocelaenus.
Pośrednie ogniska żółtej febry
Ten typ infekcji występuje wyłącznie w Afryce na obszarach wilgotnych lub półwilgotnych sawann. Rezerwuarem infekcji są małpy, które napadają na wioski i plantacje. Wirusy przenoszone są przez komary A. simpsoni, które przenoszą je na ludzi poprzez ukąszenia.Tym samym ogniska lokalne pojawiają się wśród mieszkańców wsi, głównie wśród osób nieodpornych.
Ryż. 8. Wysypiska śmieci na obszarach miejskich są optymalną pożywką dla komarów.
Przy korzystnym wyniku u osoby rozwija się trwała odporność do 6 lat lub dłużej, a w niektórych przypadkach odporność na całe życie. Ze względu na ciągłe przedostawanie się małych dawek wirusa do krwioobiegu w wyniku ukąszeń komarów, część miejscowej populacji również rozwija odporność. Osoby takie nie są podatne na tę chorobę.
Po ukąszeniu przez zakażone komary wirusy przedostają się do regionalnych węzłów chłonnych, gdzie rozmnażają się i gromadzą. Po 3 - 5 dniach patogeny przedostają się do krwi i osadzają się w wątrobie, śledzionie, mięśniu sercowym, nerkach, nadnerczach, mózgu i szpiku kostnym, powodując krwotoki i rozwój zmian zwyrodnieniowych.
Zespół krwotoczny rozwija się w wyniku bezpośredniego wirusowego uszkodzenia śródbłonka małych naczyń, upośledzonego tworzenia skrzepliny i rozwoju małopłytkowości z powodu rozwoju zespołu DIC. Cierpią narządy wewnętrzne. Na błonie śluzowej żołądka znajdują się obszary krwawienia i erozji. Krwotoki pojawiają się na błonie śluzowej jelit, opłucnej, tkance płuc i sercu. W mózgu pojawiają się drobne krwotoki i obrzęk. Na skórze pacjentów pojawia się wybroczynowa wysypka. W przypadku nadmiernych krwotoków w narządach wewnętrznych rozwija się wstrząs, często kończący się śmiercią.
Oznaki zwyrodnienia tłuszczowego pojawiają się w wątrobie i nerkach.
Wirusy są niszczone przez przeciwciała neutralizujące wirusy wytwarzane w organizmie pacjenta w odpowiedzi na infekcję.
Ryż. 9. Wirusy rozprzestrzeniając się poprzez krwioobieg, osadzają się w narządach wewnętrznych.
Okres inkubacji trwa od 3 do 7 dni, rzadziej - 9 - 10 dni. Choroba występuje cyklicznie. Wyróżnia się okresy gorączkowe, remisyjne i reaktywne.
Objawy żółtej febry w początkowym okresie
Początkowy etap choroby (aktywne przekrwienie) rozpoczyna się ostro. U pacjenta rozwija się silny ból głowy, ból tylnej części głowy i mięśni pleców, silne nudności i bolesne powtarzające się wymioty. Temperatura ciała wzrasta do 39-40°C w ciągu 1-2 dni. Puls osiąga 100–130 uderzeń na minutę. Pacjent zachowuje się niespokojnie, czasami wpada w majaczenie. Twarz staje się przekrwiona i opuchnięta, oczy „przekrwione”, usta opuchnięte, a język jaskrawoczerwony. Jest potworne pragnienie.
W 3-4 dniu choroby u pacjenta rozwija się żółtaczka. Najpierw obserwuje się zażółcenie twardówki, a następnie zażółcenie błon śluzowych jamy ustnej i skóry. Stopień żółtaczki jest różny.
Na skórze pojawia się obrzęk wybroczynowy (małe krwotoki).
Okres gorączkowy trwa 5–7 dni, w ciężkich przypadkach – 8–10 dni.
Ryż. 10. Objawy żółtej febry: krwawienie i żółtaczka.
Objawy żółtej febry w okresie remisji
W dniach 4-5 objawy choroby słabną: temperatura ciała spada, wymioty ustają, a stan ogólny poprawia się. W przypadku łagodnego przebiegu następuje powrót do zdrowia. Ale najczęściej po kilku godzinach (do 1 dnia) stan pacjenta zaczyna się pogarszać. Temperatura ciała ponownie wzrasta. Rozpoczyna się reaktywny okres żółtej febry.
Objawy żółtej febry w okresie reaktywnym
Okres ten nazywany jest zastojem żylnym. Cera pacjenta zmienia się z przekrwionej na żółtawą bladość.
Temperatura ciała ponownie wzrasta i utrzymuje się przez 4–6 dni.W łagodniejszych przypadkach - mniej wysoka, w ciężkich - do 40°C. Nudności i wymioty pojawiają się ponownie lub nasilają. Puls spada do 50 – 40 uderzeń na minutę, co nie odpowiada podwyższonej temperaturze ciała.
Spada ciśnienie krwi. Osłabienie wzrasta stopniowo. Możliwe są pokłony i delirium.
Na uszkodzenie nerek wskazuje pojawienie się dużej liczby wałeczków i białka w moczu. W ciężkich przypadkach ilość moczu gwałtownie spada, co prowadzi do bezmoczu.
Rozwija się zespół krwotoczny: pojawiają się krwawiące dziąsła i krwawe wymioty, krwawienie z nosa, macicy, pęcherza moczowego, jelit (czarne stolce), pojawiają się lub nasilają krwotoki na skórze.
Równolegle ze wzrostem objawów obserwuje się wzrost żółtaczki. Zwykle jest jasno. często się przeciąga i przejmuje fazę zdrowienia. Ale w ciężkich przypadkach może być nieobecny.
Kiedy serce jest uszkodzone, na koniuszku pojawia się szmer skurczowy, dźwięki są stłumione, a zmiany są rejestrowane w EKG. Często rozwijają się arytmie.
W ciężkich przypadkach dochodzi do obrzęku mózgu i zapalenia mózgu. Występuje gwałtowny spadek liczby leukocytów we krwi i wzrost ilości bilirubiny. Jeśli wynik jest korzystny, po 8-9 dniach stan pacjenta zaczyna się poprawiać i rozpoczyna się okres rekonwalescencji.
Ryż. 11. Żółtaczka jest stałym objawem żółtej febry.
W typowym przebiegu żółta febra trwa około 2 tygodni.
W nietypowych postaciach choroby i postaciach wymazanych nie ma żadnych charakterystycznych objawów. Rozpoznanie ustala się wyłącznie na podstawie badań serologicznych.
W łagodnych przypadkach okres gorączkowy trwa od 2 do 3 dni.Pacjenci cierpią na bóle głowy, nudności, czasami pojawiają się krwawienia z nosa, twardówka jest podżółkowa, a w moczu znajduje się niewielka ilość białka.
W ciężkich przypadkach pojawiają się objawy uszkodzenia wątroby, nerek, serca i mózgu. Śmierć pacjenta następuje w 6.–7. dniu od zapaści infekcyjnej, niewydolności nerek lub toksycznego zapalenia mózgu.
W piorunującej postaci choroby śmierć następuje w 2–4 dniu ze śpiączki wątrobowej lub nerkowej.
W większości przypadków powrót do zdrowia następuje szybko i całkowicie. Powikłania są rzadko rejestrowane. Do najważniejszych z nich należą: zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, ropień nerki, świnka, zapalenie mózgu (jedno z najcięższych powikłań), choroby spowodowane dodaniem wtórnej infekcji (zgorzel tkanek miękkich, posocznica bakteryjna itp.).
W większości przypadków rokowanie w przypadku żółtej febry jest korzystne. Powrót do zdrowia pacjentów następuje w 15. dniu choroby. Ogólna śmiertelność wynosi około 5%. Rokowanie pogarsza się wraz ze wzrostem nasilenia procesu zakaźnego. W ciężkich przypadkach śmiertelność sięga 50–60%. Przyczyną śmierci jest ostra niewydolność nerek z rozwojem śpiączki mocznicowej, toksycznego zapalenia mózgu, śpiączki wątrobowej lub niewydolności sercowo-naczyniowej. Powikłania rozwijają się w 6-7 dniu choroby. Rokowanie niekorzystnymi objawami są krwawe wymioty (krwawienie z żołądka), częste krwawienia, bezmocz (śpiączka mocznicowa) i znacznie przyspieszone tętno (zapalenie mięśnia sercowego).
Wstępne rozpoznanie żółtej febry można postawić na podstawie pobytu pacjenta w regionie endemicznym, objawów choroby (gorączka podwójna fala, żółtaczka i zespół krwotoczny) oraz danych z badań krwi (biochemicznych i ogólnych). Ostateczną diagnozę ustala się na podstawie szczegółowych badań laboratoryjnych wykonywanych w laboratoriach IV stopnia bezpieczeństwa biologicznego.
Izolacja wirusa. Patogeny można izolować z surowicy krwi pacjenta w pierwszych czterech dniach choroby lub z tkanek zmarłych pacjentów, stosując śródmózgową infekcję zwierząt laboratoryjnych.
Badania serologiczne. We wczesnym okresie w surowicy krwi pacjenta wykrywane są przeciwciała przeciwko wirusowi – anty-YFV-lgM; w późniejszych stadiach oznacza się wzrost miana przeciwciał w RSC, RN, RTPGA i RNGA w sparowanych surowicach.
Badanie histologiczne. Podczas badania wątroby uwidacznia się ogniska martwicy zrazików wątrobowych (submasywne i masywne) oraz kwasochłonne ciałka radnego.
Ekspresowa diagnostyka. Badanie tego typu opiera się na identyfikacji antygenu, przeprowadzanej za pomocą testu immunoenzymatycznego (ELISA). Wynik uzyskuje się w ciągu 3 godzin.
Nie opracowano żadnego leku przeciwwirusowego. Stosuje się terapię patogenetyczną i objawową.
Ścisły odpoczynek w łóżku.Opieka nad pacjentem jest skrupulatna. Dieta mleczno-warzywna (lekka). Pij dużo. Kompleksowa terapia witaminowa: witamina P, ryboflawina, tiamina, kwas askorbinowy i wikasol.
Kompleks środków terapeutycznych obejmuje środki przeciwwstrząsowe i detoksykacyjne, korektę zaburzeń hemostazy i walkę z kwasicą.
W przypadku uporczywych wymiotów hydrokortyzon podaje się pozajelitowo.
W przypadku bólu mięśni i stawów przepisywane są leki przeciwbólowe.
W celu pobudzenia układu sercowo-naczyniowego wskazane jest podanie kamfory, kofeiny itp.
Prednizolon stosowany jest jako środek przeciwzapalny, odczulający i wzmacniający naczynia.
W celu zwalczania zatrucia podaje się roztwory glukozy i soli fizjologicznej, roztwory albuminowe, transfuzje osocza i jego substytutów.
W celu zapobiegania i leczenia zespołu krwotocznego podaje się kwas aminokapronowy i prednizolon. W przypadku znacznej utraty krwi, krew zostaje przetoczona.
W przypadku niedostatecznej czynności nerek pobudza się diurezę i, jeśli jest to wskazane, przeprowadza się hemodializę.
Jeśli wątroba jest uszkodzona, podejmuje się działania mające na celu detoksykację organizmu.
W przypadku wystąpienia wtórnej infekcji przepisywane są antybiotyki.
Ryż. 13. Śmiertelność w ciężkich przypadkach sięga 50 - 60%.
Środki zapobiegawcze przeciwko żółtej febrze mają na celu zmniejszenie lub wyeliminowanie populacji komarów przenoszących infekcję, ochronę ludzi przed owadami i szczepieniami.
Osoby podejrzane o zachorowanie poddawane są izolacji przez 6–7 dni w warunkach wykluczających dostęp do nich nosicieli wirusa. Wskazane jest stosowanie środków ochrony osobistej takich jak siatki, firanki, specjalne maści itp.
Zestaw środków do tępienia komarów obejmuje niszczenie skrzydlatych osobników, ich larw i traktowanie miejsc rozrodu.
Na poziomie państwa opracowano działania mające na celu zapobieganie przedostawaniu się infekcji z zagranicy. Wszystkie rodzaje transportu pochodzące z krajów endemicznych są dokładnie dezynfekowane. Wszystkie szpitale, w których izolowani są pacjenci z żółtą febrą lub z podejrzeniem żółtej febry, są w pełni wyposażone w urządzenia przeciw komarom.
Ryż. 14. Jedyną niezawodną metodą zapobiegania chorobie jest szczepienie przeciwko żółtej febrze.
Choroba należy do grupy szczególnie niebezpiecznych zakażeń kwarantannowych i podlega rejestracji międzynarodowej. Systematycznie prowadzone jest wzajemne informowanie krajów o występowaniu żółtej febry. Podróż do krajów, w których żółta febra występuje endemicznie, jest dozwolona wyłącznie z międzynarodowym świadectwem szczepienia.
Szczepienie na żółtą febrę jest najważniejszą metodą zapobiegania tej chorobie w regionach endemicznych. Aby zapobiec wybuchowi choroby, co najmniej 80% populacji musi zostać zaszczepione. Szczepienia profilaktyczne przeprowadza się u osób podróżujących do krajów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji.
Do szczepienia wykorzystuje się 2 osłabione (atenuowane) szczepy patogenu:
Amerykański wirus 17D (uzyskany w 1936 roku przez Theilera).
Wirus jest francuskim szczepem typu Dakar (uzyskanym w 1929 r. przez Pelletiera i innych).
W Federacji Rosyjskiej za granicą stosowana jest żywa, sucha szczepionka wytwarzana w kraju, wykonana ze szczepu 17D, szczepionka Stamaril Pasteur (wyprodukowana przez Aventis Pasteur, Francja).
Szczepienie na żółtą febrę musi odbywać się w licencjonowanych ośrodkach szczepień.Lokalizację jego gospodarstwa można znaleźć w Federalnej Instytucji Budżetowej Zdrowia „Centrum Higieny i Epidemiologii” regionu w miejscu zamieszkania. Szczepienia są płatne. Jego koszt waha się od 800 do 1800 rubli.
Wskazania do szczepienia
Szczepieniu podlegają dzieci od 9. miesiąca życia oraz osoby dorosłe wyjeżdżające za granicę do krajów endemicznych występowania żółtej febry, a także pracownicy laboratoriów pracujących z żywymi kulturami patogenów.
Przeciwwskazania
Choroby ostre (zakaźne i niezakaźne) i przewlekłe w ostrej fazie. U takich osób szczepienie przeciwko żółtej febrze przeprowadza się 1 miesiąc po wyzdrowieniu lub remisji.
Alergia na białko kurczaka.
Pierwotne niedobory odporności.
Ciąża.
Wtórne niedobory odporności. Szczepienie takich osób przeprowadza się nie wcześniej niż 1 rok po zakończeniu leczenia (wyzdrowieniu).
Zgodę na szczepienie wydaje lekarz, który w dniu szczepienia przeprowadza badanie, wywiad i pomiar termometru.
Interakcja
Szczepienie przeciwko żółtej febrze osobom powyżej 15. roku życia można łączyć z innymi szczepieniami, pod warunkiem podania szczepionki w różne części ciała.
W przypadku młodszych dzieci przerwa pomiędzy szczepieniami powinna wynosić co najmniej 2 miesiące.
Podania szczepionki przeciwko żółtej febrze nie wolno łączyć ze szczepionkami przeciwko cholerze i durowi parafijnemu A i B. Odstęp czasowy musi wynosić co najmniej 3 miesiące.
Jak stosować szczepionkę
Szczepionkę przeciwko żółtej febrze wstrzykuje się podskórnie w okolicę zewnętrznego kąta łopatki lub mięśnia naramiennego. Ostatnio zaczęto stosować w tym celu iniektory bezigłowe.
Dawka wynosi 0,5 ml dla osób w każdym wieku.
Termin podania przypada nie później niż na 10 dni przed planowanym wyjazdem za granicę.
Specyficzne przeciwciała neutralizujące wirusy pojawiają się we krwi od 7 do 9 dni po podaniu szczepionki i utrzymują się przez 10 lat.
Ryż. 15. Szczepionkę wstrzykuje się podskórnie w okolicę zewnętrznego kącika łopatki lub mięśnia naramiennego.
Ponowne szczepienie
Ponowne szczepienie (ponowne szczepienie) przeprowadza się 10 lat po pierwszym szczepieniu w tej samej dawce.
Skutki uboczne szczepionki
W 5% przypadków po podaniu szczepionki rozwijają się reakcje miejscowe i ogólne.
Lokalna reakcja objawiają się obrzękiem i przekrwieniem, które rozwijają się 12–24 godzin po wstrzyknięciu i znikają samoistnie po 2–3 dniach. Niezwykle rzadko w miejscu podania szczepionki może wystąpić bolesny naciek i powiększenie regionalnych węzłów chłonnych.
Ogólna reakcja rozwija się w okresie od 4 do 10 dni po szczepieniu. Charakteryzuje się wzrostem temperatury ciała do 38,5Z zawrotami głowy, złym samopoczuciem i dreszczami. Po 3 dniach wszystkie zjawiska znikają bez leczenia.
Na alergie Na białko kurczaka może rozwinąć się reakcja alergiczna. W związku z tym wszystkie punkty szczepień są zaopatrzone w niezbędne środki terapii przeciwwstrząsowej, a po podaniu szczepionki osoba musi pozostać na miejscu przez 30 minut.
Zapalenie mózgu rozwija się niezwykle rzadko po wprowadzeniu szczepionki.
Ryż. 16. Zdjęcie przedstawia domową szczepionkę przeciwko żółtej febrze.
O międzynarodowym certyfikacie
Wyjazd do krajów, w których występuje endemicznie żółta febra wymaga posiadania specjalnego zaświadczenia – specjalnego międzynarodowego certyfikatu szczepienia (szczepienia lub ponownego szczepienia) przeciwko tej chorobie. Zaświadczenie staje się ważne od 10 dnia po szczepieniu. Jego okres ważności jest ograniczony do 6 lat.
Szczepienia przeprowadzane są w licencjonowanych ośrodkach szczepień. Miejsce wydarzenia znajdziesz w Centrum Higieny i Epidemiologii właściwym dla Twojego regionu zamieszkania. Szczepienia są płatne. Jego koszt waha się od 800 do 1800 rubli.
Dostępność międzynarodowego certyfikatu Koniecznie podczas podróży do Gabonu, Burundi, Angoli, Ghany, Gwinei Bissau, Gujany Francuskiej, Kongo, Demokratycznej Republiki Konga, Wybrzeża Kości Słoniowej, Kamerunu, Mali, Nigru, Liberii, Sierra Leone, Togo, Rwandy i Republiki Środkowoafrykańskiej.
Dostępność międzynarodowego certyfikatu Zalecana podczas podróży do Argentyny, Beninu, Boliwii, Brazylii, Burkina Faso, Burundi, Wenezueli, Gambii, Ghany, Gujany, Gwinei, Kenii, Kolumbii, Mauretanii, Nigerii, Panamy, Senegalu, Paragwaju, Peru, Trynidadu i Tobago, Sudanu, Surinamu, Uganda, Czad, Ekwador, Gwinea Równikowa, Etiopia i Sudan Południowy.
Ryż. 17. Ogólny widok certyfikatu międzynarodowego.
Ryż. 18. W przypadku podróży do krajów, w których żółta febra występuje endemicznie, wymagane jest międzynarodowe zaświadczenie.
