Grzybica skóry (grzybica skóry) jest znana ludzkości od dawna. Obecnie częstość występowania chorób grzybiczych zajmuje pierwsze miejsce wśród chorób zakaźnych we wszystkich krajach świata. Wynika to przede wszystkim ze znacznego obniżenia odporności człowieka. Ponadto większość ludzi jest słabo poinformowana o źródle infekcji, sposobie rozprzestrzeniania się choroby i środkach jej zapobiegania. Z tego powodu pacjenci często zgłaszają się do lekarza z zaawansowanymi postaciami infekcji grzybiczych.
Grzyby atakują skórę, paznokcie, błony śluzowe i narządy wewnętrzne. Grzybicę skóry wywołuje wiele patogenów, z których najważniejsze to:
Grzyby z rodzaju Microsporum, Trichophyton i Epidermophyton. Tworzą grupę grzybic skóry. Najpowszechniejsza grupa grzybów atakujących skórę, włosy i paznokcie.
Grzyby z rodzaju Candida. Oddziałują na skórę, paznokcie i błony śluzowe narządów zewnętrznych i wewnętrznych, wywołując kandydozę miejscową i ogólnoustrojową.
Grzyby z rodzaju Malassezia furfur. Dotknięte są górne warstwy skóry i mieszków włosowych.Choroby należą do grupy keratomykoz.
Pleśnie z rodzajów Mucor, Thamnidium, Rhizopus, Sclerotina, Penicillium, Aspergillus, Cladosporium, Alternaria. Wpływa na skórę i paznokcie.
Grzybica skóry (dermatofitoza). Grzyby z rodzaju Microsporum, Trichophyton i Epidermophyton powodują najczęstsze choroby grzybowe. Grzyby dermatofitowe mają zdolność metabolizowania keratyny. Stale żyją na skórze i włosach zwierząt i ludzi. Niektóre grzyby żyją w glebie.
Ryż. 1. Grzyb Trichophyton rubrum. Zobacz pod mikroskopem.
Ryż. 2. Grzyb Epidermophyton floccosum. Zobacz pod mikroskopem.
Keratomykoza. Drożdżopodobny grzyb Malassezia furfur atakuje górne warstwy skóry i mieszków włosowych. Powodują choroby takie jak łupież pstry (łupież pstry) i łojotokowe zapalenie skóry. Patogeny stale żyją na ludzkiej skórze.
Ryż. 3. Grzyb malassezia furfur (kolonie na pożywce).
Kandydomykoza. Kandydomykoza wywoływana jest przez grzyby z rodzaju Candida. Pod względem częstości występowania uszkodzeń plasują się obok dermatofitów. Oprócz skóry i paznokci dotknięte są błony śluzowe narządów zewnętrznych i wewnętrznych. Może powodować grzybice ogólnoustrojowe.
Ryż. 4. Grzyb Candida (kolonie na pożywce).
Grzyby pleśniowe. W krajach o klimacie tropikalnym pleśnie niebędące dermatofitami częściej powodują zakażenia grzybicze u ludzi. Niektóre rodzaje grzybów pleśniowych mogą wpływać na paznokcie i skórę.
Ryż. 5. Kolonie grzybów pleśniowych.
Rubroficja
Przyczyną rubromykozy (rubrofitozy) jest czerwony grzyb Trichophyton (Trichophyton rubrum). Grzyb otrzymał swoją nazwę ze względu na zdolność do tworzenia czerwonego pigmentu podczas wzrostu na pożywce Sabourauda.Powszechne rozprzestrzenienie się grzybów w środowisku jest przyczyną częstych grzybic u ludzi.
Rubrofitoza atakuje skórę stóp, przestrzenie międzypalcowe dłoni i stóp oraz paznokcie. Nieco rzadziej dotknięta jest skóra tułowia i duże fałdy. Jeszcze rzadziej grzyb atakuje skórę twarzy i głowy. Źródłem zakażenia w miejscach publicznych – basenach i łaźniach jest osoba chora i jej rzeczy osobiste. Choroba przenosi się na wszystkich członków jego rodziny. Obniżona odporność i nieprzestrzeganie zasad higieny osobistej przyczyniają się do rozwoju choroby.
Objawy skórne rubrofitozy
Choroba objawia się postacią rumieniowo-guzkową i grudkowo-guzkową.
Postać rumieniowo-łuskowata
Postać rumieniowo-łuskowa charakteryzuje się pojawieniem się dużych plam, na powierzchni których identyfikowane są grudki i pęcherzyki. Rozszerzone naczynka nadają zmianom czerwonawy wygląd, na powierzchni którego obserwuje się złuszczanie. Z czasem dotknięty obszar pokrywa się strupami. Zmiana otoczona jest przerywanym grzbietem, na powierzchni którego widoczne są grudki i pęcherzyki.
Postać guzkowa pęcherzykowa
Grudkowa postać grudkowa rubrofitozy jest kontynuacją rozwoju poprzedniej postaci w wyniku braku odpowiedniego leczenia.
Ryż. 6. Zdjęcie pokazuje rubrofitię (postać rumieniowo-łuskowata).
Czynnikiem sprawczym choroby są grzyby z rodzaju Microsporum. Źródłem zakażenia są koty z trichofitozą, rzadziej choroba przenoszona jest przez psy. Bardzo rzadko choroba jest przenoszona przez osobę chorą.Grzyby są bardzo stabilne w środowisku zewnętrznym. Żyją na łuskach skóry i włosach do 10 lat. Dzieci chorują częściej, ponieważ częściej mają kontakt z chorymi bezpańskimi zwierzętami. W 90% przypadków grzyby atakują włosy meszkowe. Znacznie rzadziej mikrosporum wpływa na otwarte obszary skóry.
Objawy skórne mikrosporii
Choroba objawia się obecnością okrągłych zmian. Wzdłuż ich obwodu znajduje się pas zapalny z pęcherzami i strupami, wznoszący się ponad powierzchnię skóry. Na powierzchni dotkniętego obszaru obserwuje się złuszczanie. Częściej skupia się tylko na jednym celu. Rzadziej pojawiają się liczne zmiany o średnicy nie większej niż 2 cm. Zmiany mogą się łączyć.
Ryż. 10. Na zdjęciu mikrosporia (ognisko zmiany).
Ryż. 11. Na zdjęciu mikrosporia skóry twarzy.
Ryż. 12. Na zdjęciu mikrosporia skóry twarzy i szyi. Liczne uszkodzenia.
Ryż. 13. Na zdjęciu mikrosporia skóry głowy.
Ryż. 14. Na zdjęciu mikrosporia skóry dłoni.
Ryż. 15. Zdjęcie przedstawia mikrosporię skóry ciała (grzyb z rodzaju microsporum).
Ryż. 16. Na zdjęciu mikrosporia skóry twarzy i powiek.
Ryż. 17. Na zdjęciu mikrosporia skóry twarzy. Liczne uszkodzenia.
Ryż. 18. Zdjęcie przedstawia mikrosporię skóry dolnej powieki lewego oka (grzyb z rodzaju microsporum).
Ryż. 19. Na zdjęciu mikrosporia skóry twarzy. Znaki charakterystyczne.
Winowajcą choroby są grzyby z rodzaju Trichophyton, które pasożytują na skórze ludzi, bydła i gryzoni. Chorobę najczęściej odnotowuje się jesienią, kiedy rozpoczynają się prace polowe. Wtedy źródłem choroby staje się siano i słoma. W takim przypadku dotyczy to odsłoniętych obszarów ciała. Grzyby pasożytujące na ludziach mogą stać się źródłem trichofitozy. Choroba jest wysoce zaraźliwa (zakaźna).Źródłem zakażenia jest sam człowiek i jego rzeczy. W przypadku tej formy trichofitozy wpływają również otwarte obszary ciała, ale przy długotrwałym przebiegu może to dotyczyć skóry pośladków i kolan.
Objawy skórne trichofitozy
Dotknięte obszary skóry są okrągłe, jaskrawoczerwone, podobne do tych z mikrosporiami, ale znacznie większe, z elementami złuszczania i małymi guzkami. Wzdłuż krawędzi występuje bruzda zapalna. Zakażenie grzybicze występuje w postaci 3 postaci, które w miarę rozwoju choroby zastępują się nawzajem: postać powierzchowna, naciekowa i ropna.
Ryż. 20. Zdjęcie przedstawia trichofitozę (grzyb). Uszkodzenie jest duże.
Ryż. 21. Na zdjęciu widać trichofitozę skóry twarzy.
Ryż. 22. Na zdjęciu trichofitoza (postać przewlekła).
Ryż. 23. Zdjęcie przedstawia trichofitozę okolicy brody i wąsów (grzyb z rodzaju trichophyton).
Ryż. 24. Na zdjęciu trichofitoza gładkiej skóry przedramienia.
Ryż. 25. Zdjęcie przedstawia trichofitozę skóry tułowia.
Ryż. 26. Na zdjęciu trichofitoza skóry twarzy (po lewej) i dłoni (po prawej).
Łupież pstry jest chorobą dość powszechną. Choroba występuje częściej u osób młodych i w średnim wieku. Grzyby pasożytują w najwyższych warstwach skóry i w okolicach mieszków włosowych. W pewnych warunkach mogą powodować choroby. Uważa się, że przyczyną choroby jest zmiana składu chemicznego potu na skutek nadmiernego pocenia się. Choroby żołądka i jelit, układu hormonalnego, patologia neurowegetatywna i niedobór odporności są przyczyną rozwoju łupieżu pstrego. Grzyby infekują skórę ciała. Zmiany często występują na skórze klatki piersiowej i brzucha.Skóra głowy, kończyn i okolic pachwin jest dotknięta znacznie rzadziej.
Objawy skórne łupieżu pstrego
W przypadku łupieżu pstrego pojawiają się różowe plamy, których powierzchnia lekko się złuszcza. Plamy mają tendencję do łączenia się. Z biegiem czasu ich kolor zmienia się na jasny lub ciemnobrązowy.
Ryż. 27. Na zdjęciu łupież pstry skóry twarzy.
Ryż. 28. Na zdjęciu skóra twarzy z łupieżem pstrym.
Ryż. 29. Na zdjęciu łupież pstry skóry klatki piersiowej.
Ryż. 30. Na zdjęciu łupież pstry skóry klatki piersiowej i tułowia.
Łojotokowe zapalenie skóry wywoływane jest przez lipofilne grzyby Malassezia furfur (Pityrosporum). Grzyby pasożytują na skórze wielu ludzi. Skórę głowy atakuje grzyb Pityrosporum ovale (P. ovale). Grzyby Pityrosporum orbculare (P. orbculare) infekują skórę ciała. Patogeny koncentrują się w miejscach największego gromadzenia się sebum, które produkowane jest przez gruczoły łojowe. Czynniki wywołujące łojotokowe zapalenie skóry wykorzystują sebum w procesie swojego życia. Szybki wzrost grzybów jest wywoływany przez czynniki neurogenne, hormonalne i immunologiczne.
W przypadku łojotokowego zapalenia skóry zmiany są szeroko zlokalizowane, ale najczęściej choroba atakuje skórę głowy. Zmiany mogą pojawić się na granicy wzrostu włosów, brwiach i rzęsach. Dotknięta jest skóra w okolicy wąsów i brody. Często zmiany rejestrowane są w fałdach nosowo-wargowych, na skórze kanałów słuchowych i za uszami. Rzadziej dotknięta jest skóra mostka i fałdów ciała.
Patogen może infekować skórę wokół odbytu i narządów płciowych.W przypadku negatywnych zmian choroba staje się powszechna.
Objawy skórne łojotokowego zapalenia skóry
Objawy skórne łojotokowego zapalenia skóry są reprezentowane przez obszary stanu zapalnego z elementami złuszczania. Jeśli proces jest zlokalizowany w otwartych obszarach skóry, wówczas składnik zapalny staje się mniej zauważalny, a łuszczenie się nasila. Czasami zmiana pokrywa się krwotocznymi strupami. Chorobie czasami towarzyszy swędzenie, które może być dość intensywne. Kiedy pojawia się wtórna infekcja, obserwuje się ropienie.
Ryż. 33. Łojotok na zdjęciu. Uszkodzenie skóry głowy.
Ryż. 34. Łojotok na zdjęciu. Uszkodzenie okolicy rzęs.
Ryż. 35. Łojotok na zdjęciu. Uszkodzenie okolicy ucha.
Ryż. 36. Łojotok na zdjęciu. Uszkodzenie obszaru kanału słuchowego.
Ryż. 37. Na zdjęciu łojotokowe zapalenie skóry (zmiany skórne twarzy).
Ryż. 38. Na zdjęciu łojotokowe zapalenie skóry (uszkodzenie okolicy wąsów).
Sprawcą kandydozy są grzyby drożdżopodobne z rodzaju Candida, które są szeroko rozpowszechnione w środowisku. Nieustannie, począwszy od chwili urodzenia, pasożytują na skórze i błonach śluzowych. Chorobie sprzyja gwałtowny spadek odporności i przepisywanie długich kursów antybiotyków o szerokim spektrum działania. Na ludzką skórę może jednocześnie dostać się duża liczba grzybów. W niektórych zawodach patogen dociera do człowieka stale w małych porcjach.
W przypadku kandydozy zmiany pojawiają się przede wszystkim na skórze dużych i małych fałdów ciała. W miarę rozwoju choroby zmiany rozprzestrzeniają się na skórę ciała. Nieco rzadziej zmiany obserwuje się na skórze dłoni i stóp. Choroba często dotyka niemowlęta.Pacjenci z cukrzycą i ciężką patologią somatyczną są zagrożeni kandydozą. Choroba trwa długo. Często się powtarza.
Objawy skórne kandydozy
Początkowo dotknięte obszary nabierają czerwonawego koloru, na którym widać wiele małych pęcherzyków. Proces ten rozprzestrzenia się bardzo szybko. Czerwonawy kolor zmienia się w głęboką czerwień. W miejscu pęcherzyków pojawiają się obszary erozji. Granice zmiany są jasno określone. Wzdłuż jego obwodu widoczne są obszary złuszczonej warstwy rogowej naskórka.
Ryż. 39. Na zdjęciu kandydoza (zmiany skórne twarzy).
Ryż. 40. Na zdjęciu kandydoza (zmiany skórne w dolnej części twarzy).
Ryż. 41. Na zdjęciu kandydoza (zmiany skórne twarzy u dziecka).
Ryż. 42. Zdjęcie przedstawia kandydozę skóry ciała.
Ryż. 43. Zdjęcie przedstawia kandydozę (postać powszechna).
Grzyby są trudne w leczeniu ze względu na upośledzoną odporność komórkową. W ich leczeniu stosuje się stare, sprawdzone środki i nowoczesne leki przeciwgrzybicze, które dzielą się na leki hamujące rozwój grzybów i leki je zabijające. Niektóre z tych leków są otrzymywane syntetycznie, inne są naturalne. Istnieją leki przeciwgrzybicze o wąskim i szerokim spektrum działania. Ponadto różne formy choroby mają swoje własne niuanse leczenia, więc tylko lekarz może wybrać odpowiednie leczenie.
Podstawą leczenia grzybicy skóry jest:
Stosowanie ogólnych i lokalnych leków przeciwgrzybiczych.
Leczenie patologii somatycznych.
Przeciwgrzybiczy zabieg na przedmioty osobiste i artykuły gospodarstwa domowego w celu zapobiegania ponownemu zakażeniu i przestrzegania zasad higieny osobistej.
Miejscowe leczenie grzybicy skóry
Infekcje grzybicze (grzybice) są bardzo częstą chorobą. W arsenale lekarza znajduje się wiele leków, zarówno starych, sprawdzonych, jak i nowych, dostępnych w postaci maści, kremów, balsamów, sprayów, kropli i proszku. Łatwo nakłada się je na skórę.
W przypadku wystąpienia obrzęku, uszkodzenia skóry, sączenia i wtórnej infekcji stosuje się leki przeciwgrzybicze z kortykosteroidami i antybiotykiem o szerokim spektrum działania (krem Triderm, Mikozolon, Lotriderm itp.). Krem Triderm dostępny jest w postaci maści i kremu, co pozwala na stosowanie go przy różnych rodzajach uszkodzeń grzybiczych i na różnych etapach procesu patologicznego. Dobry efekt daje jednoczesne stosowanie sprayu Lamisil.
Kiedy ostre zjawiska zapalne ustąpią, stosuje się leki zabijające grzyby lub zatrzymujące ich wzrost i rozmnażanie. Grupa azolowa do stosowania miejscowego są reprezentowane przez klotrimazol, mikonazol, bifonazol, ekonazol, izokonazol, ketokonazol, metronidazol, flukonazol itp. Grupa alliloaminowa reprezentowane przez Naftifine i Terbinafinę (Lamisil). Grupa leków różnych grup chemicznych reprezentowane przez preparaty kwasu undecynowego (Undecin i Zincundan), chinozolu, mocznika, kwasów (mlekowego, octowego, benzoesowego), oktylu, dekaminy, anmaryny, barwników anilinowych itp.
Kilka informacji o Lamisilu
Lamisil jest wysoce aktywny wobec wszystkich rodzajów grzybów, w tym drożdży i pleśni.
Lamisil wykazuje dużą aktywność w leczeniu powikłań choroby i wysypek alergicznych.
Lek dostępny jest w postaci sprayu, żelu (Lamisil Dermgel), kremu i roztworu błonotwórczego (Lamisil Uno), co zapewnia maksymalny komfort jego stosowania.
Lek stosuje się w celu zapobiegania chorobom i leczenia obuwia.
Lamisil przywraca pH i poziom nawilżenia skóry.
Wspomaga nabłonek zmian skórnych z pęknięciami.
Podczas stosowania Lamisil Uno film pokrywający skórę stóp utrzymuje się aż do 72 godzin, zapewniając, że lek na długo przedostanie się do warstwy rogowej skóry.
Leczenie infekcji grzybiczych za pomocą tabletek i zastrzyków (leki ogólnoustrojowe) stosuje się w przypadku umiarkowanej i ciężkiej choroby. Zażywanie ich zwiększa szanse na wyleczenie, jednak wymaga stałego nadzoru lekarskiego ze względu na szereg skutków ubocznych.
W leczeniu chorób grzybiczych stosuje się 2 grupy leków przeciwgrzybiczych w tabletkach:
Grupa 1 leków (azole) jest reprezentowana przez itrakonazol (orungal), flukonazol, ketokornazol;
Leki z grupy 2 (alliloaminy) reprezentowane są przez terbinafinę i naftifinę. Itrakonazol i terbinafina szybko przenikają do warstwy rogowej skóry i pozostają tam przez długi czas.
Doboru dawek leków przeciwgrzybiczych i określenia czasu trwania leczenia dokonuje wyłącznie lekarz
Jeśli choroba łączy się ze zmianami skórnymi w innych częściach ciała, lekarz zdecyduje o przepisaniu silniejszych leków przeciwgrzybiczych.
Terapia patogenetyczna
Leki do terapii patogenetycznej są przepisywane na każdą patologię.Za ich pomocą zwiększa się skuteczność leczenia i zmniejsza się prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych.
W przypadku infekcji grzybiczej konieczne jest:
korygować zaburzenia immunologiczne,
zmniejszyć objawy alergiczne,
uzupełnij braki siarki, którą znajdziesz w jajkach, twarogu, ziołach itp.,
bierz witaminy z grupy A.
Terminowe rozpoczęcie i właściwy dobór leczenia grzybicy pozwoli w jak najkrótszym czasie uzyskać zdrowy wygląd, wyeliminować uczucie dyskomfortu i poprawić ogólny stan zdrowia.
Przyczyny niepowodzeń leczenia
Główną przyczyną nieskuteczności leczenia chorób grzybiczych jest naruszenie przez pacjenta schematu leczenia.
Ponad jedna trzecia pacjentów uważa, że ich choroba nie jest poważna i odmawia leczenia.
Około 70% pacjentów nie wierzy, że przepisane leczenie przyniesie pozytywny wynik.
Połowa pacjentów nie jest zadowolona z dotychczasowego leczenia.
Aż 70% pacjentów przerywa leczenie po uzyskaniu pozytywnego wyniku i nie zgłasza się już do lekarza w celu monitorowania wyleczenia.
