Trądzik (trądzik, trądzik pospolity, trądzik pospolity i popularnie po prostu pryszcze) to przewlekła, nawracająca choroba, która atakuje gruczoły łojowe i mieszki włosowe. Trądzik dotyka około 80% populacji w wieku 12 - 25 lat. Trądzik pojawia się w dzieciństwie, okresie dojrzewania, dojrzewania i późnej dorosłości, jednak najczęściej trądzik pojawia się w okresie dojrzewania w wieku 14 – 16 lat u mężczyzn. 30% z nich wymaga poważnego i długotrwałego leczenia u specjalistów.
Skóra jest dotknięta w obszarach, w których znajduje się duża liczba gruczołów łojowych - twarz, plecy i klatka piersiowa. Trądzik na twarzy sprawia, że wygląd człowieka staje się nieatrakcyjny. Po zagojeniu pozostają blizny.Wszystko to powoduje stany lękowe i depresję u nastolatków oraz obniża poczucie własnej wartości. Często nie mają przyjaciół, a młodzi ludzie mają trudności ze znalezieniem pracy. Trądzik często nasila się w okresie jesienno-zimowym.
Ryż. 1. Trądzik na twarzy.
Przyczyny trądziku
Trądzik Propionibacterium (Trądzik Propionibacterium), Staphylococcus epidermidis (Staphylococcus epidermidis), pityrosporum ovale i orbitale (Pityrosporum owalne I orbikularne) stale żyją na skórze twarzy. Bakterie propionowe wytwarzają lipazę i wzmagają złuszczanie nabłonka ujścia mieszków włosowych, co prowadzi do ich zablokowania.
Na rozwój trądziku wpływa wiele czynników:
Jedną z przyczyn pojawienia się trądziku na twarzy jest „przypływ hormonów” u nastolatków. Mieszki włosowe, gruczoły łojowe i potowe wykazują zwiększoną wrażliwość na androgeny. Pod ich wpływem gruczoły łojowe zaczynają wytwarzać i wydzielać zwiększoną ilość sebum.
Zwiększona ilość męskich hormonów płciowych może być dziedziczna. Dziedziczna predyspozycja polega na niewystarczającej reakcji gruczołów łojowych na podwyższony poziom androgennych (męskich) hormonów we krwi.
Ciężki trądzik występuje u mężczyzn z kariotypem XYY (wysoki, łagodne upośledzenie umysłowe i agresywne zachowanie).
Sprzyja rozwojowi trądziku łojotokowego.
Spożywanie dużej ilości węglowodanów a cukrzyca stwarzają sprzyjające warunki do rozwoju infekcji (węglowodany są dobrą pożywką dla drobnoustrojów ropotwórczych).
Awaria układu termoregulacyjnego organizmu.
Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów.
Długotrwały stres i depresja.
Produkty naftowe, oleje smarowe i dioksyny mogą powodować trądzik w przypadku kontaktu ze skórą.
Rozwój trądziku wywołuje przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, leków zawierających brom, fenytoinę i sole litu.
Długotrwały ucisk skóry lub tarcie prowadzi do mechanicznego zamknięcia przewodów mieszków włosowych i rozwoju trądziku.
Ryż. 2. Zdjęcie przedstawia budowę mieszka włosowego. Gruczoł łojowy jest oznaczony kolorem żółtym.
Pryszcze na skórze twarzy, klatki piersiowej i pleców pojawiają się w miejscach, gdzie znajduje się duża liczba gruczołów łojowych. W powszechnych postaciach trądzik pojawia się na skórze ramion i przedramion. Choroba może mieć przebieg łagodny (otwarte zaskórniki), umiarkowany (zamknięte zaskórniki i grudki) oraz ciężki (krosty).
Etap I: powstawanie zaskórników
Kiedy procesy złuszczania warstwy rogowej skóry zostaną zakłócone, rozwija się hiperkeratoza retencyjna (opóźnione złuszczanie). Usta mieszków włosowych zatykają się zrogowaciałymi łuskami, w wyniku czego w jamie mieszków gromadzi się sebum. Tworzy się mikrozaskórnik (milium), który blokuje (zamyka) przewód wydalniczy gruczołów łojowych. Z biegiem czasu tworzą się otwarte i zamknięte zaskórniki - elementy niezapalne w trądziku.
Ryż. 3. Mikrozaskórniki powstają, gdy sebum gromadzi się w kanałach gruczołów łojowych i ujściach mieszków włosowych. Wyglądają jak małe półkuliste guzki o mlecznym kolorze.
Ryż. 4. Na zdjęciu zaskórniki są otwarte w obszarze zewnętrznego przewodu słuchowego. W przypadku otwartych zaskórników otwory mieszków włosowych są otwarte. Pod wpływem tlenu z otoczenia tłuszcze tworzące sebum utleniają się, co powoduje, że zaskórniki mają czarny kolor.
Ryż. 5. Na zdjęciu otwarte zaskórniki na twarzy.
Ryż. 6.Na zdjęciu zaskórniki na twarzy są zamknięte. W przypadku zamkniętych zaskórników otwory mieszków włosowych są zamknięte. Zrogowaciałe łuski i sebum, nie mając wyjścia, pozostają pod warstwą nabłonka.
Ryż. 7. Na zdjęciu elementy trądziku. Łagodny - łagodny stopień nasilenia. Modtrant - umiarkowane nasilenie. Ciężki - ciężki przebieg - obfite grudki i krosty, powstawanie ropni i tworzenie się przetok.
Etap II: rozwój stanu zapalnego
Brak tlenu, martwe łuski rogowe i sebum stwarzają warunki do namnażania się propionobakterii trądzikowych – stałych przedstawicieli mikroflory skóry.
Propionobakterie trądziku mają zdolność rozkładania sebum i wywoływania stanu zapalnego otaczających tkanek, co prowadzi do rozwoju grudek. Wraz z powstawaniem dużych nacieków zapalnych rozwija się stwardniała postać trądziku.
Po dołączeniu infekcji gronkowcowej rozwijają się krosty (wrzody) i mikroropnie - trądzik krostkowy, ropny, martwiczy i ropniowy. Te formy trądziku są ciężkie.
W przypadku trądziku martwiczego zapalenie rozwija się głęboko w mieszkach włosowych. Najczęściej trądzik pojawia się na skórze czoła i okolicy skroniowej. Na ich wierzchołkach pojawiają się krosty z treścią krwotoczną. Po ich otwarciu tworzy się strup. Choroba kończy się pojawieniem się blizny po ospie.
W przypadku trądziku ropnego proces zapalny przenika i rozwija się w podskórnej tkance tłuszczowej. Po otwarciu zmiany ropnej uwalniana jest gęsta, kremowa ropa. Przebieg choroby jest długi. W miejscu trądziku pozostają głębokie blizny.
Wraz z rozwojem licznych ropni powstaje naciek z kilkoma przetokami (trądzik guzkowy torbielowaty). Rozległe nacieki po zagojeniu pozostawiają formacje cystopodobne.
Piorunującą postać trądziku częściej stwierdza się u chłopców w wieku 14–17 lat oraz u kobiet. Choroba jest niezwykle ciężka i ma złośliwy przebieg. Objawy zatrucia są wyraźnie wyrażone, odnotowuje się objawy bólów stawów i zaburzone jest funkcjonowanie przewodu żołądkowo-jelitowego.
Początkowo obszary skóry stają się czerwone i rozwija się obrzęk. Po kilku dniach na skórze pojawiają się wrzące wysypki. Krosty mogą osiągnąć ogromne rozmiary. Ogniska postaci martwicy. Po zagojeniu pozostają szorstkie blizny.
Ryż. 8. Na zdjęciu trądzik na twarzy (trądzik grudkowy).
Ryż. 9. Zdjęcie pokazuje trądzik na twarzy. Po dołączeniu infekcji gronkowcowej rozwijają się krosty (wrzody) i mikroropnie - trądzik krostkowy i ropny.
Ryż. 10. Na zdjęciu trądzik krostkowy.
Ryż. 11. Na zdjęciu stwardniała postać trądziku. Proces zapalny wpływa na sąsiednie obszary i wnika głęboko w tkankę. Krosty znajdują się na gęstej podstawie. Nacieki są często rozległe, ich powierzchnia jest nierówna. Choroba pozostawia szorstkie, szpecące blizny.
Ryż. 12. Na zdjęciu trądzik guzkowy torbielowaty. Węzły o średnicy większej niż 1 cm, zawsze bolesne, wystają głęboko w skórę właściwą, często zlewają się, tworząc rozległe nacieki z przetokami. Kiedy następuje gojenie, pozostają formacje przypominające cysty. Najczęściej dotknięta jest skóra twarzy.
Ryż. 13. Na zdjęciu trądzik torbielowaty.
Ryż. 14. Na zdjęciu trądzik na plecach i klatce piersiowej jest skupiony (kulisty). Głównymi elementami stanu zapalnego są guzki, owrzodzenia, cysty i ropnie. Średnica węzłów sięga 1–4 cm. Łącząc się, węzły tworzą ostro bolesne konglomeraty. Często tworzą się długotrwałe, niegojące się ropnie. Gojenie następuje wraz z powstawaniem szorstkich blizn w kształcie mostka.Dotknięta jest skóra tułowia i klatki piersiowej, znacznie rzadziej - twarz. Trądzik skupiony występuje u mężczyzn z dodatkowym chromosomem Y, rzadziej u kobiet cierpiących na zespół policystycznych jajników.
Ryż. 15. Na zdjęciu widoczny trądzik zadrapany. Choroba występuje, gdy pryszcze są drapane i wyciskane. Czasami stan ten rozwija się w nerwicę, która charakteryzuje się zachowaniem odbiegającym od normy.
Etap III: gojenie trądziku
Wszystkie rodzaje trądziku młodzieńczego pozostawiają blizny. Kiedy krosty się goją, pozostają małe zanikowe (przypominające ospę) blizny, czasami zabarwione.
Po wygojeniu trądziku kulistego, ropniowego i ropniaczego pozostają blizny przerostowe i rzadziej keloidy, szpecące skórę.
Ryż. 16. Po wygojeniu trądziku krostkowego powstają blizny zanikowe.
Ryż. 17. Przewlekły przebieg choroby często kończy się utworzeniem blizny.
Ryż. 18. Na zdjęciu keloid trądzikowy (trądzik keloidowy). Z tyłu głowy widoczne są gęste różowe wysypki, które są stanem zapalnym mieszków włosowych zlokalizowanych na styku gładkiej skóry i skóry głowy. Choroba jest długotrwała i ospała. Z czasem dotknięte obszary stają się sklerotyczne.
Mieszki włosowe, gruczoły łojowe i potowe wykazują zwiększoną wrażliwość na męskie hormony płciowe. Pod ich wpływem gruczoły łojowe zaczynają wytwarzać i wydzielać zwiększoną ilość sebum. Im więcej wydziela się sebum, tym poważniejszy jest trądzik. Równowaga pomiędzy żeńskimi i męskimi hormonami płciowymi zostaje zakłócona (zwiększając ten drugi) w okresie 14 - 25 lat.
W przypadku łojotoku obserwuje się zwiększoną produkcję sebum.Tło łojotokowe może być gęste, płynne i mieszane. Trądzik rozwija się na tle gęstej lub mieszanej postaci tłustego łojotoku, który najczęściej występuje u nastolatków, rzadziej u chłopców. Na twarzy częściej pojawia się łojotok mieszany, na skórze głowy łojotok suchy. Długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów, sterydów anabolicznych, testosteronu i progesteronu oraz zaburzenia w funkcjonowaniu autonomicznego układu nerwowego przyczyniają się do rozwoju łojotoku.
Ryż. 19. Na zdjęciu trądzik sterydowy. Choroba występuje w wyniku długotrwałego stosowania fluorowanych i niefluorowanych kortykosteroidów. Nie ma żadnych komedii. Wysypki są tego samego rodzaju i znikają po odstawieniu leku.
Pojawienie się trądziku u osoby dorosłej jest powodem do konsultacji z endokrynologiem.
Jak pozbyć się trądziku na twarzy? To pytanie zadaje sobie i zadaje w swoim życiu 9 na 10 osób. Trądzik występuje u 85% nastolatków i 20% dorosłych. Pojawiają się na twarzy, plecach i klatce piersiowej. Połowa kobiet regularnie doświadcza trądziku na twarzy. Trądzik pojawia się u osoby do 50. roku życia.
Trądzik zlokalizowany jest na skórze twarzy, klatki piersiowej i pleców – w miejscach, gdzie znajduje się największa liczba gruczołów łojowych. Choroba może mieć przebieg łagodny (otwarte zaskórniki), umiarkowany (zamknięte zaskórniki i grudki) oraz ciężki (krosty).
Trądzik to poważna choroba. Tylko lekarz wie, jak pozbyć się trądziku na twarzy, plecach i klatce piersiowej. Wiele jednak możesz zrobić samodzielnie w domu.
Przeprowadzenie badania klinicznego i laboratoryjnego pacjenta, ustalenie przyczyn trądziku i identyfikacja czynników ryzyka jest obowiązkiem lekarza przed rozpoczęciem leczenia.
Leczenie trądziku na twarzy, klatce piersiowej i plecach nie jest łatwym zadaniem. Gdy tylko pojawi się trądzik, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Lekarz pomoże ci zrozumieć przyczyny choroby. Być może wraz z terapią zewnętrzną lekarz zaleci terapię ogólną, odczulanie, detoksykację i terapię witaminową. Obowiązkowym elementem kompleksowego leczenia jest zbilansowana i racjonalna dieta.
Infekcje przenoszone drogą płciową, zespół policystycznych jajników, zapalenie błony śluzowej żołądka wywołane przez Heliobacter często łączą się z wczesnymi postaciami trądziku.
Mięśniaki macicy, mastopatia, choroby zapalne narządów miednicy mniejszej, nawracająca kandydoza, bakteryjne zapalenie pochwy i inne choroby spowodowane dysfunkcją hormonalną często łączą się z późnymi postaciami trądziku.
Leczenie farmakologiczne trądziku musi być odpowiednie i spójne.
Terapia zewnętrzna przepisywany na łagodny i umiarkowany trądzik. Przeznaczone jest do stosowania kremów, żeli, maści i balsamów zawierających substancje, które:
zapobiegać powstawaniu zaskórników lub je niszczyć,
zmniejszyć produkcję sebum,
zapobiegać rozwojowi stanu zapalnego.
Terapia ogólna przepisywany jest w przypadku nieskuteczności leczenia miejscowego oraz ciężkiego trądziku i polega na stosowaniu:
antybiotyki,
syntetyczne pochodne witaminy A (izotretynoina),
specyficzne leki immunoterapeutyczne,
antyandrogeny.
Ograniczanie spożycia węglowodanów łatwo przyswajalnych, ilości tłuszczów zwierzęcych, ekstraktów i soli kuchennej to podstawowe zasady żywienia dietetycznego w leczeniu trądziku.
Oczyszczanie skóry jest niezbędnym elementem codziennej pielęgnacji.
Codzienne oczyszczanie skóry jest koniecznością w przypadku leczenia trądziku na twarzy i innych częściach ciała. W tym celu stosuje się pianki, żele i balsamy. Usuwają nadmiar sebum i nie wysuszają skóry. Nie zaleca się używania mydła. Częstotliwość mycia podczas leczenia trądziku nie powinna przekraczać 1 - 2 razy dziennie.
Żel dobrze oczyszcza skórę „Czyściciele” (Francja). W tym przypadku film hydrolipidowy nie ulega uszkodzeniu.
Żel oczyszczający należy do serii kosmetyków leczniczych „Złuszczanie” (Francja).
W skład serii wchodzą mleczko oczyszczające i żel do mycia „Clerasil Ultra”.
Żel do oczyszczania skóry twarzy jest częścią serii „Cetafil”, „Seb” I „Sfingogel”.
Żel oczyszczający do skóry tłustej jest częścią serii „Zeniak”.
Częste mycie prowadzi do zwiększonego wysuszenia skóry i zmniejszenia jej właściwości ochronnych.
Oczyszczoną skórę traktuje się tonikiem. W przypadku trądziku preferowane są toniki zawierające środki keratolityczne i komedolityczne. Produkty te mają zdolność złuszczania martwych komórek, zapobiegają gromadzeniu się sebum i łusek zrogowaciałych w ujściach mieszków włosowych oraz zmniejszają stany zapalne.
Ryż. 20. Na zdjęciu trądzik na twarzy.
Ograniczenie wydzielania sebum, normalizacja procesów keratynizacji i obumierania komórek naskórka, zahamowanie mikroflory i zmniejszenie stanów zapalnych to podstawowe zasady leczenia trądziku.
Stosowanie keratolityków w leczeniu trądziku w domu
W komórkach naskórka stale zachodzi proces keratynizacji, w wyniku którego białka i tłuszcze keratynowe odkładają się w warstwie rogowej naskórka, dzięki czemu staje się ona mocna i elastyczna. Kiedy procesy złuszczania warstwy rogowej skóry zostaną zakłócone, rozwija się hiperkeratoza retencyjna. Ujście mieszków włosowych zostaje zatkane zrogowaciałymi łuskami, w wyniku czego w jamie mieszków gromadzi się sebum, tworząc mikrozaskórniki oraz zaskórniki otwarte i zamknięte.
Leki keratolityczne normalizują procesy keratynizacji zachodzące w ujściach mieszków włosowych, zapobiegając powstawaniu mikrozaskórników i warunkom rozwoju bakterii.
Nadtlenek benzoilu jest związkiem organicznym. Lek stosowany jest w leczeniu trądziku od wielu lat. Posiada zdolność zabijania bakterii kwasu propionowego, nie powodując powstawania szczepów opornych. Dzięki działaniu keratolitycznemu i komedolitycznemu lek można stosować nie tylko do korekcji zaskórników otwartych i zamkniętych, ale także do leczenia elementów zapalnych trądziku. Nadtlenek benzoilu nie wpływa na produkcję sebum. Lek występuje w różnych postaciach (żel oczyszczający, tonik, peeling, preparaty korygujące), co sprawia, że można go stosować w różnych warunkach (w domu, w pracy, w podróży itp.).
Ryż. 21.Na zdjęciu Baziron i Retin-A to leki keratolityczne i komedolityczne, szeroko stosowane w leczeniu trądziku o różnej lokalizacji.
Leki z retinoidami
Preparaty z grupy retinoidów strukturalnie zbliżone są do witaminy A. Przedstawicielem grupy retinoidów jest lek Retin-A, zawierający tretinoinę. Działa keratolitycznie i komedolitycznie, zmniejsza wydzielanie sebum, ma słabe działanie przeciwzapalne, pomaga wygładzić skórę. Lek sprzyja otwieraniu zamkniętych zaskórników i ich przejściu w grudki, a następnie gojeniu bez blizn.
Adapalen (Klenzit, Differin) jest syntetycznym analogiem kwasu retinowego. Stosowany miejscowo na zaskórniki. Adapalen w połączeniu z antybiotykiem (Klenzit-S) stosuje się, gdy pojawiają się elementy zapalne trądziku. W leczeniu ciężkiego trądziku przepisuje się retinoidową izotretynoinę (Roaccutane).
Ryż. 22. Na zdjęciu Klenzit i Klenzit-S to syntetyczne analogi kwasu retinowego. Leki te są szeroko stosowane w leczeniu zaskórników.
Kwas azeloesowy
Kwas azelloinowy wchodzi w skład preparatów Skinoren, Azelik, Azix-Derm. Hamuje wzrost i rozmnażanie się bakterii kwasu propionowego. Pod jego wpływem zmniejsza się udział wolnych kwasów tłuszczowych w lipidach powierzchniowych skóry i następuje zahamowanie proliferacji keratynocytów. Lek jest dostępny w postaci kremu i żelu.
Ryż. 23. Zdjęcie przedstawia produkty na trądzik Skinoren i Azelik do stosowania miejscowego z kwasem azeloesowym.
Kwas salicylowy
Kwas salicylowy działa antybakteryjnie i keratolitycznie (koaguluje białka, w tym mikrobiologiczne), poprawia trofizm tkanek i zmniejsza ból.
Ryż. 24.Na zdjęciu lekarstwem na trądzik jest kwas salicylowy (roztwór do użytku zewnętrznego).
Rezorcyna
Rezorcynol jest środkiem antyseptycznym. Dzięki koagulacji białek lek ma działanie keratolityczne i przeciwświądowe.
Stosując produkty na trądzik, należy uważnie przeczytać instrukcję stosowania leku i ściśle przestrzegać jej zaleceń. Trzymaj się planu używania narkotyków! W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skonsultuj się z lekarzem i omów z lekarzem wyniki leczenia trądziku.
Środki przeciwdrobnoustrojowe do leczenia trądziku w domu
W przypadku zapalnych elementów trądziku w postaci grudek i krost leki przeciwbakteryjne do użytku zewnętrznego można stosować niezależnie, ponieważ nie mają one wyraźnej skuteczności ogólnoustrojowej antybiotykoterapii.
Preparaty miejscowe hamują rozwój bakterii:
Żel nadtlenku benzoilu (Baziron AS).
Żel i krem z kwasem azelloinowym (Skinoren).
Maść z kwasem fusydowym, krem.
Maść z erytromycyną.
Klindamycyna (żel Dalacin).
Maść z linkomycyną.
Metronidazol w żelu.
Maść pyolizynowa.
Zenerite (erytromycyna/octan cynku) w proszku.
Hialuronian cynku (Curiosin) w żelu.
Odtłuścić i zdezynfekować skórę roztworami alkoholowymi z antybiotykami (5% chloramfenikolu), 2% rezorcyną, 2-5% roztworem kwasu salicylowego, 5-10% alkoholowym roztworem kamfory.
Nie wyciskaj pryszczy! Po ściśnięciu infekcja rozprzestrzenia się do głębokich warstw skóry i elementów niezapalnych.
Nowoczesne kosmetyki lecznicze pomogą pozbyć się trądziku. Jej wybór powinien opierać się na postaci trądziku i ciężkości choroby.Kosmetyki lecznicze powinny działać keratolitycznie, regulująco na wydzielanie sebum, antybakteryjnie, dobrze oczyszczać i nawilżać skórę.
Obecnie na rynku dostępnych jest wiele linii kosmetyków leczniczych do leczenia trądziku:
Produkty z serii „Exfoliak” (Francja), w tym żel higieniczny i kremy do leczenia trądziku o różnym nasileniu.
Kosmetyki lecznicze „Aven” z linii „Cleanans”. Ma działanie regulujące sebum i keratoregulację.
Produkty z serii „Clerasil Ultra”, „Cetaphil”, „Zeniac”.
Remedium na trądzik dla skóry wrażliwej reprezentują woda termalna La Roche Pose, emulsja ochronna Toleran Fluid i produkty Rosaliac.
Produkty Efaklar i seria zabiegów Klerasil Ultra przeznaczone są specjalnie dla skóry tłustej.
Żele Curiosin i Mederma, maść Piolysin, krem Diaknel z unikalnym połączeniem aldehydu retinalu i kwasu glikolowego zapobiegają powstawaniu blizn i wyrównują teksturę skóry. Pomagają wygładzić strukturę skóry i zapobiegają powstawaniu blizn.
Ryż. 25. Na zdjęciu produkty przeciwtrądzikowe z linii „Clerasil”.
Jeśli masz trądzik, nie powinieneś się opalać. Nadmierna ekspozycja na słońce zwiększa produkcję sebum.
W przypadkach, gdy stosowanie terapii zewnętrznej przez 3 miesiące nie przyniosło rezultatów, a także w przypadku ciężkich postaci trądziku, stosuje się leczenie ogólne (ogólnoustrojowe), które obejmuje stosowanie antybiotyków, syntetycznych pochodnych witaminy A, swoistej immunoterapii i antyandrogenów .
Terapia antybiotykowa
W przypadku trądziku wskazane jest stosowanie antybiotyków makrolidowych i tetracyklinowych przez 2–3 tygodnie.W leczeniu trądziku ropopochodnego wskazane są antybiotyki z grupy cefalosporyn i gentamycyna.
Syntetyczne pochodne witaminy A
Substancja izotretynoina jest syntetyczną pochodną witaminy A. Retinoidowa izotretynoina (lek Roaccutane) działa dermatoprotektorowo. Lek ma działanie przeciwzapalne, przeciwtrądzikowe i przeciwłojotokowe. Stosowany normalizuje końcowe różnicowanie komórek, hamuje proliferację nabłonka przewodów gruczołów łojowych, zmniejsza tworzenie się szczątków i ułatwia ich ewakuację, zmniejsza wytwarzanie sebum i ułatwia jego odpływ.
Ryż. 26. Zdjęcie przedstawia rezultaty leczenia trądziku Roaccutane.
Antyandrogeny
Leki z tej grupy (Andokur, Diane-35, Janine, Cyproteron, Spironolakton) zmniejszają produkcję sebum. Antyandrogeny przepisuje się kobietom w przypadku długotrwałego trądziku, gdy nieskuteczna jest antybiotykoterapia i miejscowa izotretynoina. Antyandrogeny stosuje się wyłącznie po konsultacji z lekarzem ginekologiem i endokrynologiem. Doustne przyjmowanie antyandrogenów należy łączyć ze stosowaniem kompleksu kosmetyków leczniczych.
Immunoterapia swoista
W leczeniu trądziku ropopochodnego wskazana jest swoista immunoterapia. Leczenie jest przepisywane i przeprowadzane pod nadzorem lekarza. Stosuje się toksoid, antifagin, gamma globulinę i inne leki.
Ryż. 27. Na zdjęciu trądzik na twarzy. Ciężki prąd. Wymagane jest leczenie systemowe.
Aby przyspieszyć ustąpienie stanów zapalnych trądziku, stosuje się dodatkowe metody leczenia:
Elektroforeza roztworem ichtiolu i kriomasaż.
W guzkowej torbielowatej postaci trądziku wskazane jest wprowadzenie do zmiany hormonalnego leku triamcynolonu z antybiotykiem gentamycyną.
W przypadku ciężkiego trądziku wskazana jest autohemoterapia.
W przypadku przebarwień, blizn i pseudoatrofii wskazana jest dermabrazja mikrokrystaliczna i powierzchowne peelingi chemiczne. Głębokie odnawianie powierzchni może prowadzić do nawrotu choroby.
Ryż. 28. Zdjęcie przedstawia efekt zastosowania lasera w leczeniu trądziku.
Trądzik to poważna choroba. Tylko lekarz wie, jak pozbyć się trądziku na twarzy, plecach i klatce piersiowej. Leczenie trądziku przeprowadza się głównie w domu.
