Zapalenie rogówki to zapalenie rogówki oka różnego pochodzenia. Najczęstsze to zapalenie rogówki o charakterze wirusowym. W 70% przypadków stwierdza się wirusy opryszczki pospolitej i półpaśca. Zapalenie rogówki wywołane przez adenowirusy i wirus mięczaka zakaźnego występuje nieco rzadziej.
Wirus opryszczki jest niezwykle niebezpieczny dla człowieka. Ich charakterystyczną cechą jest długotrwałe utrzymywanie się (przebywanie) w zwojach rdzeniowych organizmu ludzkiego. Kiedy odporność spada, wirusy ulegają aktywacji i przenikają przez skórę i błony śluzowe, poruszając się wzdłuż wrażliwych neuronów.
Ludzki wirus opryszczki pospolitej typu 1 (wirus opryszczki pospolitej 1) atakuje błonę śluzową jamy ustnej, oczy, skórę twarzy i górną połowę ciała.
HHV typ 3 (Półpasiec ospy wietrznej)powoduje ospę wietrzną i półpasiec (Półpasiec). Zapalenie rogówki wywołane przez półpasiec obserwuje się, gdy dotknięta jest pierwsza gałąź nerwu trójdzielnego.
Opryszczkowe zapalenie rogówki wywołane przez HSV typu 1
Około 90% populacji ludzkiej jest zakażonych wirusem opryszczki pospolitej typu 1. U 70–80% z nich patogeny znajdują się w stanie ukrytym (utajonym) w zwojach układu nerwowego. U 10–20% populacji choroba ma objawy kliniczne.
Najczęstszą formą infekcji jest postać wargowa. Często nazywa się ją „opryszczką”.
HSV typu 1 wpływa na następujące struktury oka:
zewnętrzne błony oka (zapalenie spojówek),
krawędzie powiek (zapalenie powiek),
rogówka oka (zapalenie rogówki),
tęczówka i ciało rzęskowe gałki ocznej (zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego),
naczyniówki i siatkówki (zapalenie naczyniówki i siatkówki),
naczynia błony naczyniowej oka (zapalenie błony naczyniowej oka),
Podczas pierwotnej infekcji u pacjentów rozwija się opryszczkowe zapalenie rogówki i spojówek. W tym przypadku obserwuje się obrzęk spojówki, a na rogówce gałki ocznej pojawiają się białe swędzące wysypki. Podczas początkowej infekcji wirusy opryszczki pospolitej są trwale integrowane z genomem komórki gospodarza i nigdy nie zostaną usunięte przez układ odpornościowy. Poruszając się wzdłuż neuronów czuciowych, osiedlają się w zwojach rdzeniowych, gdzie wchodzą w „stan uśpienia” (utajona faza choroby).Podczas nawrotów patogeny są aktywowane i poruszając się wzdłuż procesów neuronów, osadzają się w komórkach skóry i błon śluzowych, gdzie aktywnie się rozmnażają. W wyniku ich życiowej aktywności pojawiają się pęcherzyki i odnotowuje się martwicze uszkodzenie nabłonka. Choroby prowadzące do osłabienia obrony immunologicznej organizmu przyczyniają się do rozwoju opryszczkowego zapalenia rogówki: ostre infekcje dróg oddechowych, hipotermia, stres emocjonalny, mikrouraz rogówki itp. Ciągłe nawroty prowadzą do pojawienia się nowych obszarów owrzodzeń i powstawania blizny, które negatywnie wpływają na ostrość wzroku.
Wirusy opryszczki pospolitej typu 1 zajmują czołowe miejsce wśród wszystkich przyczyn ślepoty rogówki w rozwiniętych krajach świata. Wskaźnik nowych chorób wynosi około 40 tysięcy przypadków jednoocznego zaburzenia widzenia i całkowitej ślepoty rocznie.
Wirus opryszczki pospolitej zawiera DNA i jest patogenny tylko dla ludzi.
Ryż. 2 i 3. Zdjęcie pokazuje objawy opryszczki pospolitej - „opryszczkę na ustach” lub „zimno”.
Ryż. 4 i 5. Na zdjęciu objawy skórne zakażenia wirusem opryszczki pospolitej.
Wyróżnia się pierwotne i wtórne zapalenie rogówki.
Pierwotne opryszczkowe zapalenie rogówki:
Zapalenie powiek i spojówek ma charakter grudkowy i błoniasty.
Nabłonkowe zapalenie rogówki.
Zapalenie rogówki i spojówek, występujące z owrzodzeniem i unaczynieniem rogówki.
Popierwotne opryszczkowe zapalenie rogówki:
A. Powierzchowne:
Pęcherzykowy (punktowy nabłonkowy i podnabłonkowy).
Drzewopodobne.
Nawracająca erozja rogówki.
Sercowe zapalenie rogówki.
B. Głębokie formy zapalenia rogówki lub zrębu:
Dyskoidalny.
Metaherpetyczny.
Opryszczkowy wrzód rogówki.
śródbłonek.
Zmiany opryszczkowe oczu charakteryzują się różnorodnością kliniczną, ale wszystkie typy zapalenia rogówki charakteryzują się:
Brak wydzieliny.
Umiarkowane wstrzyknięcie gałki ocznej.
Szare zabarwienie nacieków.
Zmniejszona wrażliwość rogówki.
Długi, powolny, trwały kurs.
Powierzchowna postać opryszczkowego zapalenia rogówki występuje z minimalnymi objawami klinicznymi. Rzadko widziany. Spowodowane przez żywe wirusy. Uważa się, że głębokie (zrębowe) opryszczkowe zapalenie rogówki jest konsekwencją reakcji immunologicznej, a owrzodzenia metaherpetyczne powstają w wyniku niepowodzenia gojenia się nadżerek nabłonkowych rogówki.
Po pierwszym kontakcie z wirusami opryszczki pospolitej może rozwinąć się pęcherzykowe lub włóknikowe zapalenie powiek i spojówek, nabłonkowe zapalenie rogówki lub zapalenie rogówki i spojówek z owrzodzeniem.
Pierwotne zapalenie powiek i spojówek
W obszarach wzrostu rzęs pojawia się wysypka w postaci małych pęcherzy na powiekach. Uszkodzenie spojówki występuje w postaci pęcherzykowej i włóknistej. Rogówka nie bierze udziału w procesie patologicznym. Pęcherze na powiekach pękają, pozostawiając obszary owrzodzeń, które goją się bez pozostawiania blizn. Głównymi objawami choroby są przekrwienie spojówek, światłowstręt i łzawienie. Charakterystyczna jest adenopatia.
Pierwotne nabłonkowe zapalenie rogówki
Nabłonkowe zapalenie rogówki często występuje w połączeniu z zapaleniem spojówek. Na błonie śluzowej pojawiają się małe ogniska białego lub szarawego zmętnienia i pęcherzyków, unosząc nabłonek. Po odrzuceniu nabłonka pozostają nadżerki, które szybko goją się bez pozostawiania blizn. Charakterystyczna jest adenopatia.
Pierwotne zapalenie rogówki i spojówek z owrzodzeniem i unaczynieniem
W przypadku choroby obserwuje się rozproszone zmętnienie nabłonka, a następnie jego odrzucenie, w miejscu którego pozostają obszary martwicy - owrzodzenie. Obserwuje się wczesne unaczynienie rogówki. Po wygojeniu pozostaje trwałe zmętnienie. Jednocześnie wpływa to na błonę spojówkową oka (grudkowe zapalenie spojówek). Charakterystyczna jest adenopatia.
Pierwotne opryszczkowe zapalenie rogówki rozwija się na tle utajonej infekcji wirusowej. Są powierzchowne i głębokie. Zwykle dotyczy to jednego oka. Liczne nawroty często prowadzą do zmniejszenia wrażliwości rogówki lub znieczulenia, owrzodzeń i blizn, a następnie zmniejszenia ostrości wzroku. Unaczynienie jest często nieobecne. Występuje tylko w przypadku długotrwałego przebiegu choroby, który występuje wraz z powstawaniem wrzodów.
Powierzchowne pozapierwotne formy zapalenia rogówki
Powierzchowne pozapierwotne formy zapalenia rogówki są reprezentowane przez pęcherzykowe (nabłonkowe i podnabłonkowe punktowe) i dendrytyczne zapalenie rogówki. Do tej grupy zaliczają się także nawracające nadżerki rogówki i kardioidalne zapalenie rogówki.
Pęcherzykowe zapalenie rogówki
Choroba charakteryzuje się pojawieniem się małych szarych pęcherzyków na rogówce. Po ich pęknięciu odsłania się powierzchnia erozyjna (wrzody), które powoli nabłonkują. Po wygojeniu pozostaje zmętnienie. Zmniejsza się wrażliwość rogówki.
Podnabłonkowe punktowe zapalenie rogówki
Choroba charakteryzuje się pojawieniem się zmętnień punktowych: rozproszonych lub w kształcie monety, zlokalizowanych w nabłonku i powierzchownych warstwach zrębu. Klinika jest słabo wyrażona. Rzadko widziany.
Drzewne zapalenie rogówki
Choroba ta jest jedną z najczęstszych wśród pierwotnych postaci opryszczkowego zapalenia rogówki.Zespół rogówki (światłowstręt, kurcz powiek i łzawienie) jest umiarkowany.
Biomikroskopia błony Bowmana środkowej części rogówki wzdłuż włókien nerwowych ujawnia grupy małych pęcherzyków i powierzchownych nacieków o szarawym kolorze, których połączenie tworzy dziwaczne figury w kształcie gałęzi drzewa. Rejestruje się wstrzyknięcie okołorogówkowe. Kiedy nabłonek się złuszcza, często odsłaniają się wrzody. Czasami dochodzi do powtarzającego się odrzucenia zregenerowanego nabłonka. Unaczynienie pojawia się tylko w przypadku długotrwałego przebiegu. Czułość rogówki gwałtownie maleje. Kiedy stan zapalny przechodzi do zrębu, rozwija się zapalenie tęczówki i zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego.
Ryż. 7 i 8. Na zdjęciu dendrytyczne zapalenie rogówki.
Ryż. 9 i 10. Na zdjęciu dendrytyczne zapalenie rogówki.
Sercowe zapalenie rogówki
Zapalenie rogówki w kształcie mapy (geograficznej lub ameboidalnej) rozwija się w wyniku rozprzestrzeniania się stanu zapalnego na powierzchniowe warstwy zrębu rogówki.
Częściej wykrywa się go u osób z niedoborami odporności oraz podczas stosowania kortykosteroidów.
Zmiany lokalizują się na poziomie warstwy nabłonkowej, błony Bowmana lub powierzchniowych warstw zrębu. Wrzody opryszczkowe mają postrzępione krawędzie. Zmętnienie rogówki jest trwałe. Pogorszenie widzenia jest znaczne.
Ryż. 11 i 12. Zdjęcie przedstawia opryszczkowe zapalenie rogówki w kształcie mapy. Rogówkę barwi się barwnikiem fluoresceinowym.
Nawracająca erozja rogówki
Nawracająca erozja rogówki (RE) w 50% przypadków ma charakter opryszczkowy. Częściej dotknięte są kobiety. Urazy oczu spowodowane ciałami obcymi, stresujące sytuacje, niestabilność hormonalna (poród, aborcja, miesiączka, zapłodnienie in vitro itp.) Przyczyniają się do rozwoju choroby.
Głównymi objawami choroby są ostry ból nocny i obfite łzawienie. Podczas badania w dolnej części rogówki ujawnia się obszar erozji z zawiniętymi krawędziami. Po epitelizacji zmiany dystroficzne utrzymują się w nabłonku przez długi czas. Charakterystyczną cechą choroby jest jej nawracający przebieg, często prowadzący do wyczerpania psychicznego pacjenta.
W leczeniu stosuje się leczenie przeciwwirusowe i terapię tkankową. Konsekwencje RE eliminuje się za pomocą keratektomii fototerapeutycznej. Pełny powrót do zdrowia następuje po wielokrotnych cyklach szczepień przeciw opryszczce.
Ryż. 13. Na zdjęciu nawracająca erozja rogówki.
Głębokie (zrębowe) postpierwotne formy zapalenia rogówki
Kiedy infekcja rozprzestrzenia się na wewnętrzne warstwy rogówki, rozwijają się głębokie formy zapalenia rogówki - krążkowe, metaherpetyczne, śródbłonkowe. Zapalenie rogówki, w którym dotknięty jest zręb rogówki, nazywa się zrębem. Zrębowe zapalenie rogówki zawsze występuje z uszkodzeniem dróg naczyniowych i nazywa się opryszczkowym zapaleniem rogówki.
Główne objawy zrębowego zapalenia rogówki:
Zmniejszona wrażliwość rogówki.
Uczucie ciała obcego w oku.
Zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe.
Uczucie przemieszczenia dysku ocznego.
Opryszczkowe uszkodzenie naczyń krwionośnych oka.
Głębokie zapalenie rogówki o charakterze opryszczkowym należy odróżnić od zapalenia rogówki wywołanego przez HHV typu 3 (Półpasiec ospy wietrznej), wirus Epsteina-Barra, paramyksowirus, acanthamoeba rogówki, zapalenie rogówki, które rozwinęło się w chorobie z Lyme, sarkoidozie i zespole Cogana.
Ryż. 14. Zdjęcie pokazuje strukturę rogówki.
Dyskoidalne opryszczkowe zapalenie rogówki
Choroba charakteryzuje się rozwojem zaokrąglonego obszaru stanu zapalnego (nacieku) w głębokich warstwach zrębu rogówki. W wywiadzie takich pacjentów często stwierdza się przebyte w przeszłości nabłonkowe zapalenie rogówki.
Naciek ma kształt krążka, nieszarawożółtą barwę z intensywną białą plamką pośrodku, wyraźne kontury i zlokalizowany jest pośrodku rogówki. Rogówka w okolicy dysku jest pogrubiona 2–3 razy. Jego czułość w strefie infiltracji jest znacznie zmniejszona. Wokół nacieku obserwuje się powstawanie koncentrycznych fałdów błony Descemeta na tylnej powierzchni rogówki. Unaczynienie jest nieobecne lub pojawia się późno. Naciek zwykle nie powoduje owrzodzenia, ale zawsze jest zastępowany przez tkankę łączną. Często dochodzi do wtórnej infekcji.
Choroba jest długotrwała i uporczywa. Towarzyszy mu silny ból. Skomplikowane przez gwałtowny spadek ostrości wzroku. Często rozwija się jaskra wtórna i powikłana zaćma.
Ryż. 15 i 16. Na zdjęciu krążkowe opryszczkowe zapalenie rogówki.
Metaherpetyczne zapalenie rogówki
Metaherpetyczne zapalenie rogówki rozwija się, gdy dendrytyczne zapalenie rogówki rozprzestrzenia się do głębokich warstw zrębu, co często ułatwia długotrwałe stosowanie kortykosteroidów. W przypadku wystąpienia choroby tworzy się rozległy wrzód metaherpetyczny o zarysach krajobrazowych. Choroba ma ostry początek. Występuje z objawami zapalenia tęczówki i ciała rzęskowego. Zmniejsza się wrażliwość rogówki. Pacjenci niepokoją się łzawieniem, silną światłowstrętem i kurczem powiek.
Podczas badania stwierdza się obrzęk i zgrubienie rogówki, w jej wnętrzu widoczne są małe pęcherzyki, których unaczynienie jest nieobecne lub jest minimalnie wyrażone. Wiele osadów pojawia się na tylnej powierzchni rogówki.
Pojawienie się silnego bólu wskazuje na zaangażowanie tęczówki i ciała rzęskowego w proces patologiczny (zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego).
Przebieg choroby jest długi i powolny. Często dochodzi do wtórnej infekcji, po której w przedniej komorze gałki ocznej można zaobserwować nagromadzenie ropy (hypopion). Postępujące niszczenie tkanki rogówki niesie ze sobą ryzyko perforacji ściany oka i późniejszego rozwoju zapalenia wnętrza gałki ocznej. Tworzenie się rozległego zmętnienia prowadzi do gwałtownego spadku ostrości wzroku; gdy tworzy się zaćma, wzrok zostaje całkowicie utracony.
Ryż. 17 i 18. Metaherpetyczne zapalenie rogówki.
Głębokie opryszczkowe rozsiane zapalenie rogówki
Choroba zawsze występuje na tle uszkodzenia naczyniówki (ciało rzęskowe, tęczówka, naczyniówka). Występuje rozproszone zmętnienie rogówki, obrzęk nabłonka i śródbłonka, powstawanie ognisk zapalnych z elementami martwicy oraz obecność osadów na tylnej powierzchni rogówki. Często w ostrym okresie następuje wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego.
Śródbłonkowe opryszczkowe zapalenie rogówki
Śródbłonkowe opryszczkowe zapalenie rogówki (rzadko) charakteryzuje się pojawieniem się pęcherzyków i zmętnień przypominających zasłony w tylnych warstwach rogówki.
Ryż. 19. Na zdjęciu konsekwencją opryszczkowego zapalenia rogówki jest ślepota.
Rozpoznanie opryszczkowego zapalenia rogówki ustala okulista na podstawie klinicznych objawów choroby.Badania diagnostyczne są rzadko stosowane, ponieważ choroba ma klasyczne cechy. Największą wartość ma technika przeciwciał fluorescencyjnych (MFA) i test ogniskowy z antygenem opryszczki. W przypadku głębokiego (zrębowego) zapalenia rogówki ich stosowanie jest bezużyteczne ze względu na brak żywego wirusa.
Testy laboratoryjne:
Za pomocą rozmazów rogówki lub próbek cytologicznych można wykonać fluorescencyjne badanie przeciwciał, analizę posiewów i wykrywanie antygenów (testy serologiczne).
Badania DNA.
Ryż. 20. Zdjęcie przedstawia powierzchowną (drzewiastą) postać opryszczkowego zapalenia rogówki. Rogówkę barwi się barwnikiem fluoresceinowym.
Leczenie wirusowego zapalenia rogówki odbywa się w szpitalu. Jego czas trwania wynosi od 2 do 4 tygodni. Stosuje się metody terapii miejscowej i ogólnej (ogólnoustrojowej). Im wcześniej rozpocznie się leczenie opryszczkowego zapalenia rogówki, tym większa szansa na pomyślne zakończenie. Opóźnienie o 1–2 dni może prowadzić do znacznej utraty wzroku, a nawet śmierci oka. Bierze się pod uwagę, że nabłonkowe (powierzchowne) zapalenie rogówki jest wywoływane przez żywe wirusy, a głębokie (zrębowe) zapalenie rogówki jest reakcją immunologiczną na czynnik zakaźny i wynikiem niemożności gojenia się nabłonka rogówki (rozwój wrzodu metaherpetycznego ).
Główne kierunki leczenia zakażenia opryszczką to:
Terapia przeciwwirusowa i patogenetyczna.
Korekta wszystkich części układu odpornościowego.
Terapia przeciwwirusowa
Leki przeciwwirusowe obejmują acyklowir, walacyklowir i gancyklowir. Wiodące miejsce zajmuje acyklowir. W przypadku ciężkiej nawracającej opryszczki okulistycznej doustnie przepisuje się acyklowir lub walacyklowir.W innych przypadkach - miejscowa maść Acyklowir (Zovirax, Virolex, Gerpevir, Ciclovir), Oxolinic, Florenal, Tebrofenov, Bonafton, Kerecid w postaci kropli.
Deoksyrybonukleaza hamuje syntezę wirusowego DNA i opóźnia reprodukcję wirusów zawierających DNA. Lek ziołowy Proteflazide ma działanie przeciwwirusowe.
Terapia patogenetyczna
Wśród środków nieswoistej immunoterapii choroby szeroko stosuje się interferony i jego pochodne (Lokferon, Reaferon, Oftalmoferon, Okoferon, Laifferon). Dobre efekty daje stosowanie induktorów interferonu (Poludan, Cycloferon).
Immunomodulatory (Levamisole, preparaty Thymus) stosuje się zarówno pozajelitowo, jak i doustnie.
Terapia wchłanialna i przeciwzapalna:
Deksametazon jest stosowany jako kortykosteroid.
Z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych stosuje się diklofenak (Diclofen-F, Uniclofen, Uniclof, Diclof, Naklof), indometacynę (Indocolir).
Aby zapobiec rozwojowi wtórnej infekcji, stosuje się miejscowo antybiotyki o szerokim spektrum działania: roztwory lewomycetyny i gentamycyny, tobramycyny, cypromedu, cyprofloksacyny, cykloksanu, lomefloksacyny, floxalu, Oftaquixu, Vigamoxu itp. Za nimi umieszcza się maści tetracyklinowe i erytromycynowe. dolną powiekę.
Aby zapobiec rozwojowi zapalenia tęczówki i ciała, stosuje się środki rozszerzające źrenice.
Kortykosteroidy są przeciwwskazane w ostrej fazie stanu zapalnego, w fazie podostrej – Deksametazon parabulbary 1 – 3 razy w tygodniu, przy całkowitym nabłonku – Deksametazon codziennie, stopniowo zwiększając liczbę wkropleń do 3 razy dziennie.
Antybiotyki miejscowo lub ogólnoustrojowo.
Terapia przeciwzapalna.
Terapia obkurczająca.
Leki przeciwnadciśnieniowe.
Terapia odczulająca.
Mydriatyki.
Ryż. 21. Na zdjęciu powierzchowną postacią opryszczkowego zapalenia rogówki jest dendrytyczne zapalenie rogówki.
Opryszczkowe zapalenie rogówki wywołane przez półpasiec
HHV typ 3 (Półpasiec ospy wietrznej)powoduje ospę wietrzną i półpasiec (PółpasiecZakażenie oka rejestruje się w połowie przypadków reaktywacji procesu zakaźnego. Zapalenie rogówki wywołane przez półpasiec występuje, gdy w połowie przypadków choroby dotknięta jest pierwsza gałąź nerwu trójdzielnego. Jej cechą charakterystyczną są owrzodzenia rogówki, aktywne unaczynienie, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego oraz częste nawroty. Wysypki w przypadku półpaśca są większe niż w przypadku opryszczki pospolitej i pozostawiają bardziej intensywne zmętnienia. Ich pojawieniu się towarzyszy ból w środkowych, a czasami tylnych odcinkach oka. Odnotowano światłowstręt, zastrzyk spojówkowy, nadtwardówkowy i okołorogówkowy.
Oprócz uszkodzenia narządu wzroku pojawiają się charakterystyczne wysypki w postaci pęcherzyków wypełnionych płynem na skórze górnej powieki, czoła i części nosa. Uszkodzenie nerwu nosowo-rzęskowego unerwiającego czubek nosa i gałkę oczną występuje w 75% przypadków półpaśca czołowego i charakteryzuje się pojawieniem się wysypki i uczucia mrowienia. Występuje wyraźny obrzęk powiek. Wysypka pęcherzykowa jest głównym objawem zakażenia opryszczką. Pojawia się na tle zaczerwienienia skóry. Pęcherze szybko się otwierają, pozostawiając na swoim miejscu obszary uszkodzeń (erozji), które ostatecznie powodują nabłonek.
Zapalenie rogówki i błony naczyniowej wywołane przez półpasiec często ma długotrwały, ciężki przebieg i towarzyszą mu blizny. Blizny i neowaskularyzacja prowadzą do różnego stopnia pogorszenia ostrości wzroku. Długoterminowe konsekwencje obejmują zaćmę, jaskrę i nerwoból popółpaścowy.
Rozpoznanie choroby opiera się na charakterystycznym obrazie zmian skórnych czoła i powiek w strefach unerwienia wzdłuż I gałęzi nerwu trójdzielnego lub na śladowych objawach wcześniej przebytej choroby (obecność zanikowych ognisk hipopigmentowanych). Jeżeli diagnoza jest niejasna, wykonuje się posiew, PCR, badania immunologiczne i serologiczne.
W leczeniu stosuje się leki przeciwwirusowe, miejscowe kortykosteroidy (w niektórych przypadkach) i leki rozszerzające źrenice. Jeśli to konieczne, stosuje się leki obniżające ciśnienie wewnątrzgałkowe. W celach profilaktycznych zaleca się stosowanie szczepionki rekombinowanej, która zmniejsza prawdopodobieństwo zakażenia wirusem opryszczki. Jego skuteczność u osób w wieku 50–69 lat wynosi 97%, powyżej 70. roku życia – 91%.
Przyczyną adenowirusowego zapalenia rogówki są adenowirusy serotypów 8, 11, 19 i 29, których infekcja następuje poprzez kontakt i unoszące się w powietrzu kropelki. Okres inkubacji wynosi od 5 do 10 dni. Choroba trwa od 2 – 3 tygodni do kilku miesięcy.
Choroba zaczyna się ostro. Uczucie obcego ciała w oku, łzawienie, światłowstręt i wydzielina śluzowa w małych ilościach są głównymi objawami adenowirusowego zapalenia rogówki. Najpierw dotyczy to jednego oka, a następnie po 2-3 dniach - drugiego. Chorobę poprzedzają objawy zatrucia - złe samopoczucie, podwyższona temperatura ciała. Regionalne węzły chłonne są powiększone.
Kiedy dotknięte są narządy wzroku, najpierw rejestruje się objawy zapalenia spojówek, a pęcherzyki pojawiają się w przednim fałdzie.Po 5-6 dniach pojawiają się objawy zapalenia rogówki - w rogówce widać liczne nacieki w kształcie monety. W przypadku szybkiego i odpowiedniego leczenia infiltracja ustępuje w ciągu miesiąca; jeśli przebieg jest niekorzystny, proces gojenia jest opóźniony do 1 roku.
Adenowirusowe zapalenie rogówki często występuje w postaci powierzchownego punkcika, charakteryzującego się występowaniem rozproszonych małych, punktowych ubytków w warstwie nabłonkowej rogówki.
W leczeniu stosuje się leki przeciwwirusowe (Okomistin, Okoferon). W przypadku długotrwałego przebiegu stosuje się kortykosteroidy (Oftan-dexamethasone, Maxidexa).
Ryż. 24. Zdjęcie przedstawia adenowirusowe zapalenie rogówki i spojówki.
W przypadku zakażenia wirusem mięczaka zakaźnego (grupa wirusów ospy) na skórze powiek, twarzy, szyi i klatki piersiowej pojawiają się liczne gęste, gładkie, bezbolesne guzki o żółtawobiałym zabarwieniu, przypominające perły wielkości igły od szpilki, czasem wielkości grochu. W ich środkowej części pojawia się zagłębienie. Po naciśnięciu z guzka uwalniają się masy o kruchej białej konsystencji. Do przenoszenia wirusów dochodzi poprzez kontakt oraz w wyniku autoinfekcji.
Kiedy narządy wzroku są dotknięte, na krawędziach powiek pojawiają się guzki (rozwija się wtórne zapalenie powiek); gdy cząstki wirusa dostaną się do jamy spojówki, rozwija się pęcherzykowe zapalenie spojówek. Pęcherzyki w tej chorobie są duże i zlokalizowane głównie w dolnej powiece. Czasami rozwija się nabłonkowe, brzeżne lub punktowe zapalenie rogówki. Wydzielina z oczu jest skąpa.
W przypadku zapalenia powiek i zapalenia spojówek przepisuje się maść Allergoferon lub krople do oczu Oftalmoferon, w przypadku zapalenia rogówki - Vitabac, Diclofenaclong lub Acular, w przypadku suchych oczu - Hilo-comod, Optiv lub Hilabak.
Ryż. 25 i 26. Guzki z mięczakiem zakaźnym na powiece górnej.
